Virtual Reality

Kijktips: 3 favoriete ‘immersive media’ producties

Virtual Reality, 360-gradenvideo, Augmented Reality, etc. Het zijn allemaal voorbeelden van ‘immersive media‘, een vorm waarbij het publiek letterlijk ondergedompeld wordt in een verhaal. De meeste voorbeelden van immersive storytelling die binnen de journalistiek geproduceerd worden, vallen onder de noemer ‘360-gradenvideo’s’. De kijker is passief, in veel gevallen kan hij de beelden die hij ziet niet eens vooruit- of terugspoelen. Dat de kijker geen interactie heeft met het verhaal, betekent natuurlijk niet dat zo’n verhaal niet prachtig kan zijn. Dit zijn 3 voorbeelden van immersive media die ik mooi én leerzaam vind.

The Antarctica Series

Een van de beste voorbeelden van gebruik van immersive media binnen de journalistiek is The Antarctica Series, een productie van New York Times. Wat maakt deze productie zo bijzonder? Volgens de Amerikaanse mediaprofessor John Pavlik zijn immersive media écht van toegevoegde waarde wanneer ze ons iets laten zien dat we normaal gesproken niet zouden kunnen zien terwijl datgene wél heel relevant is voor onze levens. De gemiddelde nieuwsconsument zal waarschijnlijk nooit de kans krijgen om een reis naar Antarctica te maken en met eigen ogen het smeltende ijs te zien. Zonde, want klimaatverandering gaat ons allemaal aan. Dankzij The Antarctica Series krijgen kijkers toegang tot plekken die voor deze productie slechts door een enkeling gezien werden. Los van het belang van dit verhaal, is het overigens ook een prachtige productie.

6×9: A virtual experience of solitary confinement

Voor verhalen over bijvoorbeeld Antarctica is het in veel gevallen voldoende om de kijker ‘naar de locatie te transporteren’. De journalisten hoeven weinig tot niets aan de beelden te bewerken om het verhaal te vertellen, ze hoeven alleen de werkelijkheid te laten zien. Het zo min mogelijk bewerken en manipuleren van filmbeelden levert in veel situaties een product op dat de waarheid zo dicht mogelijk benadert. In sommige gevallen kan het niet bewerken van videobeelden er echter voor zorgen dat de kijker de échte waarheid niet kan ervaren. Dit laatste geldt voor 6×9: A virtual experience of solitary confinement, een productie van The Guardian. Een lege gevangeniscel in 360 graden filmen, is niet zo moeilijk. Het probleem met dergelijke filmbeelden, is dat ze weinig indruk maken. Want wat moet de kijker leren van een lege cel? Daarom kiest The Guardian ervoor de kijker een gemanipuleerde versie van een gevangeniscel te laten zien. De kijker gaat zich na een tijdje net zo gedesoriënteerd en ongelukkig voelen als sommige gevangen.

House to House: The Battle For Mosul

De kern van 360-gradenvideo is waarschijnlijk de hoeveelheid vrijheid die de kijker ineens krijgt om dingen zelf te interpreteren en vanuit zijn eigen perspectief te bekijken. Voor de journalistiek is dit natuurlijk een prachtig gegeven. Immersive media geven ons de kans producties te maken die dichter bij de werkelijkheid liggen. Een werkelijkheid die voor iedere kijker anders is, omdat iedere kijker veel meer de kans krijgt het verhaal door zijn eigen ogen te bekijken. Dat de kijker zoveel vrijheid krijgt, heeft echter ook een keerzijde. Sommige gebeurtenissen die in de een immersive video te zien zijn, zijn belangrijk voor het verhaal. Helaas kan het zomaar gebeuren dat de kijker net de andere kant opkijkt tijdens zo’n belangrijke gebeurtenis en daardoor een deel van het verhaal niet goed begrijpt. In House to House: The Battle For Mosul wordt er op een knappe manier gebruik gemaakt van teksten, ondertitelingen, pijlen en voiceovers om ervoor te zorgen dat de kijker het hele verhaal meekrijgt. Bovendien is deze productie van Associated Press nóg een mooi voorbeeld van een verhaal dat de gemiddelde nieuwsconsument alleen dankzij immersive media kan ervaren.

Translate »